Ακούστε το άρθρο σε 2,28 ΜΙΝ
Μπορεί ο χρόνος να γυρίσει πίσω; Κι όμως μπορεί. Η εικόνα που είδαμε στα δελτία ειδήσεων με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Τσίπρα, δεν παραπέμπει σε εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου αλλά σε προεκλογική συγκέντρωση του 2019 με τα απαραίτητα συνθήματα. Υπουργοί των κυβερνήσεων Τσίπρα, βουλευτές, στελέχη του κόμματος, ο «όλος ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ενωμένος δυνατός», ένα συριζαϊκό reunion. Στην οθόνη έπαιζε ένα βιντεοκλίπ με αισθητική ΠΑ.ΣΟ.Κ. του 1980 και ένας Τσίπρας στη θέση του Ανδρέα. Αυτό που έλειπε ήταν το Carmina Burana.
Η παρουσίαση του Τσίπρα εξελίχθηκε σε μία ακόμη τελετουργική προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης, δεν επιχείρησε να αφηγηθεί την πολιτική διαδρομή του αλλά να την ξαναγράψει με το δικό του τρόπο. Να εξαφανίσει τις ευθύνες και να τις μεταθέσει στις πλάτες των πιο στενών συνεργατών του. Ο εξοστρακισμός τους ήταν επιδεικτικός και προσβλητικός, εκεί στο πατάρι, στο πατάρι περιφρονημένοι χωροταξικά και απαξιωμένοι πολιτικά.
Επιδίωξή του να προβάλει έναν ηγέτη μοναχικό πολεμιστή, αδικημένο από φίλους και εχθρούς. Αυτή η εμμονική αναφορά στον εαυτό του, αγγίζει τα όρια πολιτικής αστειότητας.
Το τραγικό είναι ότι ο Τσίπρας δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι συμπεριφέρεται σαν κεντρικός παίκτης σε ένα πολιτικό σκηνικό που πλέον έχει αλλάξει δομικά. Το επίσης τραγικό είναι ότι ενώ η κοινωνία έχει μετατοπιστεί προς τη σταθερότητα, εκείνος επιμένει να αναπαράγει τη σύγκρουση και το διχασμό, είναι αυτό που πέτυχε και του επέτρεψε να γίνει πρωθυπουργός. Είναι η παλιά καλή συνταγή της Αριστεράς, η οποία στην τεχνογνωσία του διχασμού παίρνει άριστα.
Θλιβερή ήταν και η εικόνα όλων εκείνων που στριμώχτηκαν στον εξώστη και τον χειροκροτούσαν την ώρα που εκείνος τους λοιδορούσε. Η συμβολική ταξιθεσία και η φράση «θα έχουμε προσκλήσεις για όλους αλλά δεν θα έχουμε ρεζερβέ στην πρώτη θέση για κανέναν», ήταν μία διαδικασία ταπείνωσης.
Για να είναι όμως παρόντες φαίνεται ότι δεν ενοχλούνται, το μόνο που τους νοιάζει είναι να βρεθούν γύρω από το τραπέζι και όχι πάνω στο τραπέζι.
Κάποια στιγμή είπε με ένταση: «Η δική μας κυβέρνηση ήταν η εντιμότερη στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου». Είπε αυτό για να περιγράψει τη μοναδική κυβέρνηση που έχει στο ιστορικό της καταδικασμένους υπουργούς και καταδικασμένους κουκουλοφόρους μάρτυρες από τη σκευωρία Novartis.
Το συμπέρασμα, ο Τσίπρας κινείται ξανά στα γνωστά μοτίβα του λαϊκισμού, της εχθροπάθειας και του διχασμού. Με αυτό το προφίλ είναι αδύνατον να ξανασυστήσει τον εαυτό του ως ηγέτη μιας ευρύτερης προοδευτικής δύναμης, στο ορατό τουλάχιστον μέλλον. Δεν κατάφερε να εμφανιστεί ως ένας πολιτικός ηγέτης αλλά ως ένα «προϊόν» των επικοινωνιολόγων που οργανώνουν το rebranding.
Το ρεφρέν: δεν μετανιώνω για τίποτα, ήμουν ο καλύτερος και παραμένω η καλύτερη λύση.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
